بید نگون

بید نگون. [ دِ ن ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) بید معلق. بید موله. بید مجنون. بید طبری. رجوع به بید مجنون و بید معلق و بید موله شود.

بید معلق. بید موله. بید مجنون

💡 بدید آن سران سپه را نگون فگنده بر آن خاک غرقه به خون

💡 بزد بر رخ هندوان ریگ و سنگ نگون شد درفش دلیران ز چنگ

💡 هم از چشمش روان خون و هم از پای همی گفتی ازین بخت نگون وای

💡 یقین شد چو دشمن ز زخمت نگون شد که در پیش مارست ماهی محقر

💡 به هامون نگون درفتاد از فراز هم اندر زمان شد در قلعه باز

💡 وز زلزلهٔ حمله چنان خاک بجنبد کز هم نشناسند نگون را و سنان را