سراط

سراط. [ س َرْ را ] ( ع ص ) پالوده فروش. ( ملخص اللغات ) ( مهذب الاسماء ).
سراط. [ س ُ ] ( ع ص ) شمشیر بران. ( مهذب الاسماء ). سیف سراط؛ شمشیر برنده. ( از اقرب الموارد ).
سراط. [ س ِ ] ( ع اِ ) راه یا راه روشن بدان جهت که رونده در آن غایب میشود مانند غیبت طعام فروخورده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). راه روشن، چه رونده در آن پنهان میشود، آنچنانکه طعام بلعیده. ( اقرب الموارد ).

راه یاران روشن بران جهت که رونده در آن غایب میشود مانند غیبت طعام فرو خورده.

💡 برخى از پژوهشگران لغات قرآنى اين راءى را ناصواب دانسته، صراط را واژه اىمستقل و غير مبدل مى دانند؛ زيرا سراط مشتقات گوناگونى دارد، در حالى كهصراط چنين مشتقاتى ندارد. (962)

💡 اين واژه در اصل سراط بوده كه به معناى بلعيدن است و چون جاده باز و عمومىبا فراخى و وضوحى كه دارد، گويا سالك را در كام خود مى كشد و او را به پيش مىبرد، به آن صراط گفته مى شود. (961)

💡 اشاره: درباره واژه صراط، سخنان گوناگونى بازگو شده است. (1118) عده اىاصل صراط را سراط (با سين ) دانسته اند؛ زيرا استراط به معناى ابتلاع است وگويا راه، رهروان خود را مى بلعد، از اين جهت سراط الطعام به معناى بلعيدن آناست و قلب سين به صاد بر اثر تناسب آن با طا است.

💡 صراط يا سراط در عربى از (سرط الطعام ) غذا را لقمه لقمه بلعيد، گرفته شدهو به پيمودن راه و به خود راه اطلاق شده است. صراط مستقيم در قرآن كريم به پيمودنتدريجى راه تقرب و انجام اعمال صالحه هاى كه موجب قرب حق است اطلاق مى شود يابه خود آن راه كه جز انجام همين اعمال به طورى كه رويه شخص باشد نيست.