سر سخن

سرسخن. [ س َ س ُ خ َ ] ( اِ مرکب ) عنوان داستان که آن را به شنجرف مینویسند. ( غیاث ) ( آنندراج ):
اول بنام من رقم خون کشید عشق
نام من است سرسخن دفتر بلا.باقر کاشی ( از آنندراج ).ز درد سرسخن سرخی جگرگون
فتاده نقطه اش چون قطره خون.ملا طغرا ( از آنندراج ).

عنوان داستان که آنرا بشنجرف مینویسند

💡 فرمود: اينك شما را از نعمت پروردگارم آگاه مى كنم: من به گونه اى بودم كه هرگاه(از رسول خدا) سؤ ال مى كردم پاسخ مى شنيدم، و هنگامى كه ساكت مى شدم (به وسيلهآن حضرت ) سر سخن باز مى شد؛ از اين رو من دانش ‍ فراوانى را در بر گرفته است.(38)

💡 و اينك بر سر سخن مذكور برمى گرديم: پس سخن طايفه اى كه گفتند: (اهمتهم انفسهم) (پس مگر ما هيچ كاره ايم ؟!)

💡 آه که گیردم نفس راه گلو ز بخت بد در نفسی که بامنش یار سر سخن بود

💡 آيه بالا سر سخن با مؤمنان دارد و مى گويد: اهل ايمان مواظب باشند ايمان خود را به واسطه ظلم به ديگران از بين نبرند

💡 یگانه اندیشه مردم جنگ و شهدا باشد و نه پشت سر سخن گفتن. ناگهان عباس لاچین را به سوی سفره عقد می‌فرستد.

💡 شرح دو گیسوی تو به پایان رسیده بود در وصف کاکل تو گرفتم ز سر سخن