سر سایه

سرسایه. [ س َ ی َ / ی ِ ] ( اِ مرکب ) سایه سر:
فوق فلک و عرش بود پایه دیگر
این سایه کشد رخت به سرسایه ٔدیگر.محسن تأثیر ( از آنندراج ).چو خامه سرخط آزادگی کسی دارد
که پاشکسته سرسایه نهال خوداست.محسن تأثیر( از بهار عجم ).

💡 گر کسی را نفکندیم به سر سایه چو گل شکر ایزد که نبودیم به پا خار کسی

💡 نه دود بر سر آتش بود که از گرما فکنده است به سر سایه آتش سوزان

💡 وگر بینوایند وبی مایه اند به سر سایه شان شو که همسایه اند

💡 غم همسایه خود خور که از آزادگیست بر سر سایه خود بید صفت لرزیدن

💡 دوش آمد به وثاق من و ننشسته بخاست مرغ‌گفتی ز هوا بر سر سایه فکن‌است

💡 خط شبرنگ گل روی تو را بنده شوم از سر سایه خورشید پناهت گردم