سخن کش

سخن کش. [ س ُ خ َ ک َ / ک ِ ] ( نف مرکب ) آنکه استماع سخن بفور تمام کند. ( آنندراج ). در بیتهای زیر معنی راوی میدهد. آنکه شعر شاعران در مجمع برخواند:
گر سخن کش یابم اندر انجمن
صد هزاران گل برویم چون چمن.مولوی.صائب از قحط سخندان چه بمن میگذرد
بسخن کش نشود هیچ سخندان محتاج.صائب ( از آنندراج ).

آنکه استماع سخن بفور تمام کند

💡 اگر ز آینه رویان سخن کشی می داشت جهان ز طوطی صائب شکرستان بودی

💡 از مستمع گشوده شود چشمه سخن هر جا سخن کش است، سخن بی نهایت است

💡 برنیایی خوش به اهل فکر، ناخوش هم مباش گر سخن کش نیستی باری سخن کش هم مباش

💡 سخن کش می کند خالی دل ارباب معنی را زغواصان گهر در سینه دریا نمی ماند

💡 سخن کش گو مجنبان گوشه ابرو به تحسینم سخن بر جا نمی ماند اگر بال و پری دارد

💡 بی سخن کش هم سخن می آید از دل بر زبان گر به پای خویشتن آید برون گوهر ز آب