سخن روا

سخن روا. [ س ُ خ َ رَ ] ( ص مرکب ) نافذالکلمه. که سخن او را بشنوند. مهتر و رئیس: مردی بود از جهودان بنی النضیر و مهتر و سخن روا بود و بر آن حصار بنی النضیر حکم داشتی. ( ترجمه تاریخ طبری بلعمی ).

نافذ الکلمه که سخن او را بشنوند

💡 برای یک دو سه بی دست و پای گاه سخن مرا چه رنجه کنی این سخن روا باشد

💡 منم که جز بمدیحش سخن روا نکنم علاقه تا نکند منقطع روان از من

💡 منم عطای تو را بنده و یقین دانم که در ستایش خویشم سخن روا داری