سارب

سارب. [ رِ ] ( ع ص ) رونده روبراه است در زمین.( شرح قاموس ). بر یک جهت رونده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || آنکه بروز رود. ( مهذب الاسماء ). سارِب ٌ بالنهار. ( قرآن 10/13 ). || ظاهر و نمایان در مذهب و مسلک خود. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).

رونده روبراه است در زمین

[ویکی الکتاب] معنی سَارِبٌ: رونده در راه که رفتن خود را علنی کند و پنهان ندارد (از کلمه سَرَب یا سُرب به معنی معنای در سرازیری رفتن، روان شدن اشک، و نیز رفتن در هر راه میباشد )
ریشه کلمه:
سرب (۲ بار)
«سارِب» از مادّه «سَرَب» (بر وزن ضرر) در اصل به معنای آب جاری است و سپس به انسانی که دنبال کاری در حرکت است گفته می شود.

💡 ابوهاشم (ره ) مى گويد: به اين قصد به حضور امام جواد(ع ) رفتم ديدم با جماعتىمشغول غذا خوردن است، فرصتى بدست نيامد تا در مورد سفارش ساربان، صحبت كنم.

💡 فرمود: به جهت آنكه تو مانع ورود برادرت ابراهيم ساربان شدى خداوند اباء و امتناعفرمود: از اينكه سعى ترا در اين حج قبول فرمايد مگر بعد از آنكه ابراهيم را راضىكنى.

💡 چه توقفست زین پس همه کاروان روان شد نگرد شتر به اشتر که بیا که ساربان شد

💡 از چشم ما برون نزند خیمه ساربان از بهر آنکه بر سر آبش بود نزول

💡 آهسته ساربان که زپای اوفتاده است در زیر بار غم شتر راهوار من ‌

💡 ابوهاشم (ره ) مى گويد: به اين قصد به حضور امام جواد (ع ) رفتم ديدم با جماعتىمشغول غذا خوردن است، فرصتى بدست نيامد تا در مورد سفارش ساربان، صحبت كنم.