لغت نامه دهخدا
زندی. [ زَ ] ( ص نسبی ) مجوس. زندیق معرب آن. ( فرهنگ رشیدی ). نام طایفه ای است از زردشتی ها و کتابی دارند بنام زند و زندیک و زندیق یعنی قائل به این کتاب. و مانی معروف اولین زندیق بوده. ( از انساب سمعانی ). رجوع به زندیق شود. || منسوب است به زند که از قرای بخارا است. ( از انساب سمعانی ).