زلیل

زلیل. [ زَ ] ( اِ ) آواز صدای گلو را گویند. ( برهان ). آواز گلو. ( فرهنگ جهانگیری ). آواز و صدایی که از گلو برآید. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). آواز و صدای گلو. فواق. آروغ. ( ناظم الاطباء ).
زلیل. [ زَ ] ( ع مص ) بلغزیدن قدم. ( تاج المصادر بیهقی ). بلغزیدن. ( زوزنی ). لغزیدن. ( ترجمان القرآن ). لغزیدن در گل یا در سخن و خطا کردن. ( منتهی الارب ). زل زلا و زلیلا. رجوع به زل شود. ( ناظم الاطباء ). || شتاب رفتن و دویدن. || از جایی به جایی شدن. ( منتهی الارب ). رجوع به زل در همین لغت نامه شود.
زلیل. [ زَ ] ( ع اِ ) پالوده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || ( ص ) آب شیرین خوشگوار. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). آب صاف سرد و گوارا و عذب و زودگذرنده از حلق. ( ناظم الاطباء ).

پالوده آب شیرین خوش گوار

💡 دردل مجنون چه سوز بود زلیلی هست مرااز تو ای نگار همان سوز

💡 عشق رخ تو شخص عزیزم ذلیل کرد عشقست آنکه شخص عزیزان کند زلیل

💡 جهان زلیلی و مجنون فسانه ای دارند کنون توئی بجهان لیلی و منت مجنون

💡 کاروان رفت و بجا نیست زلیلی اثری من چو مجنون بسر نقش قدم میمانم

💡 تا زلیلی بود ترا بوئی کم مباد از وجود تو موئی

💡 خاک در کاسه چشمی که ز کوته نظری به نظر بازی آهوست زلیلی قانع