رکوی

رکوی. [ رُ ] ( اِ ) رکو. خرقه. کهنه. پاره. رکوه. ( یادداشت مؤلف ). وصله. پاره که بر جامه دوزند. ( از شعوری ج 2 ورق 27 ):
یتیم را پی آن تا بنشنوی گریه ش
دهند می به دهان اندر و فشار رکوی.سوزنی.خرقه؛ پاره ای از رکوی. رَبَذَه؛ رِبذَة. رکوی که زرگران پیرایه را به وی مالند. ( منتهی الارب ).رجوع به رکو و رکوه شود. || چادر یک لخت. ( از برهان ). رجوع به رِکوَه شود.

رکو خرقه کهنه پاره

💡 بر سر آن کر کند افغان به دور گل کمال بلبلان در بوستان نالند و او رکوی دوست

💡 چنین رنگی که بر من سایه افکند ز دو کونش رکویی می ندانم

💡 رنگ بسیار است در عالم ولیک بر رکوی عیسی مریم به است

💡 اگرچه ذره هم جوینده باشد نه چون خورشید رنگش بر رکوی است

💡 رنگی نماند انوری اندر رکوی وصل وین رنگ هم ز جنس رکوی تو می‌رود