روزگار دیده

روزگاردیده. [ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) مجرب. آزموده. گردش روزگار را دیده. ( ناظم الاطباء ): از میان آن قوم سه پیر بیرون آوردند... فاضلتر و روزگاردیده تر. ( تاریخ بیهقی ). آن کارچنان بکرد که خردمندان و روزگاردیدگان کنند. ( تاریخ بیهقی ). || رنج برده. ( از ناظم الاطباء ).

مجرب. آزموده. گردش روزگار را دیده.

💡 قامت کوژ و کوزه ای در دست چون وی از روزگار دیده شکست

💡 الم روزگار دیده بسی محنت عاشقی کشیده بسی

💡 بر توتیای من نظری کس نمی کند در روزگار دیده بینا نداده اند