رسدی

رسدی. [ رَ س َ ] ( ص نسبی ) منسوب به رسد. رجوع به رسد شود. || ( اِ ) دانه و حبه. ( ناظم الاطباء ). || نیمه مساوی و نصف. ( ناظم الاطباء ).

منسوب به رسد یا دانه و حبه

💡 ای جعفری که گر رسدی دست تو به گنج زر عطیت تو همه جعفریستی

💡 آنکه جز خار به خاصان رسدی می نرساند اینک از باغ گلش بهره بهر عام رسید

💡 تا روز غمش به شب رسدی صد ره جانش به لب رسیدی