رخ زردی

رخ زردی. [ رُ زَ ] ( حامص مرکب ) صفت رخ زرد. حالت رخ زرد. زردرویی. روی زردی. زردرو بودن. زردرخ بودن:
دل سیاهی دهند و رخ زردی
بهل این سرخ و سبز [ شراب و بنگ ] اگر مردی.اوحدی.و رجوع به رخ زرد و روی زرد و زردرویی شود.

صفت رخ زرد حالت رخ زرد

💡 بردیم ز کویش، دم سردی و گذشتیم سودیم بر آن در، رخ زردی و گذشتیم

💡 الا رخ زردی که به خون مژه سرخ است در دعوی عشق تو کسی نیست گواهم

💡 سر خورشید ازان در خم نه چوگان است که رساند رخ زردی به غبار در او

💡 شکر ایزد را که رخ زردی ما پوشیده نیست سرخی چشمم به پیشش هم ز خون ناب بود

💡 شمع آمد و گفت: از سر دردی که مراست اشک افشانم بر رخ زردی که مراست

💡 به در کند ز جهانت فلک به رخ زردی چو آفتاب روی گرچه در به در گستاخ