دیوانه رو

دیوانه رو. [ دی ن َ / ن ِ رَ / رُو ] ( نف مرکب ) شخصی را گویند که مانند دیوانه ها سلوک کند و براه رود. ( برهان ) ( از آنندراج ). این ترکیب در ناظم الاطباء ( دیوانه دو ) آمده و ظاهراً سهو است. ( یادداشت لغتنامه ).

شخصی را گویند که مانند دیوانه ها سلوک کند براه رود.

💡 گر نه‌ای دیوانه رو مر خویش را دیوانه ساز گرچه صد ره مات گشتی مهره دیگر بباز

💡 از عکس ساقی تاب می وآنگه من و دوری ز وی در آب بیند تا به کی دیوانه روی ماه را

💡 دور از عقل تو این دیگر مگو گفت در من کرد یک دیوانه رو

💡 من از روز ازل، دیوانه بودم دیوانه روی تو، سرگشته کوی تو

💡 خسرو گرفتار هوس، دیوانه روی تو بس وز خون مژگان هر نفس آلوده رخسار آمده

💡 تمنا بر دل مردم غلو کرد به یک ویرانه صد دیوانه رو کرد