دلق پوش

دلق پوش. [ دَ ] ( نف مرکب )دلق پوشنده. پوشنده دلق. که دلق پوشد. || که دلق پوشیده است. پوشیده دلق. آنکه لباس مندرس پوشیده است. ( ناظم الاطباء ). || درویش و زاهد.( آنندراج ). گوشه نشین. ( ناظم الاطباء ). صوفی، باین تعبیر که دلق می پوشیده است. صوفی کامل. مرشد راه دان. اولیأاﷲ. ( فرهنگ لغات و تعبیرات مثنوی ):
در میان دلق پوشان یک فقیر
امتحان کن وآنکه حقست آن بگیر.مولوی.هان و هان این دلق پوشان حقند
صدهزار اندر هزار و یک تنند.مولوی.که ای زرق سجاده دلق پوش
سیه کار دنیاخر دین فروش.سعدی.خوش می کنم به باده مشکین مشام جان
کز دلق پوش صومعه بوی ریا شنید.حافظ.تو نازک طبعی و طاقت نیاری
گرانیهای مشتی دلق پوشان.حافظ.

دلق پوشنده. پوشنده دلق.

💡 اندر افکنده در دو خانه خروش یک رمه دلق پوش زرق فروش

💡 دُردنوشان و ننگشان از صاف دلق پوشان و عارشان ز حریر

💡 خوش می‌کنم به بادهٔ مُشکین مشامِ جان کز دلق پوش صومعه بویِ ریا شنید

💡 تا مگر دلق پوشی جسدم طلق ریزد بر آتش حسدم