دل بردن

دل بردن. [ دِ ب ُ دَ ] ( مص مرکب ) شیفته و عاشق خود کردن. دل ربودن. دلربائی کردن. اصباء. تَصَبّی. تَهنید. ( تاج المصادر بیهقی ) ( دهار ):
دلم ببردی جان هم ببر که مرگ به است
ز زندگانی اندرشماتت دشمن.فرخی.میی کو مرا ره به منزل برد
همه دل برند او غم دل برد.نظامی.زلف تو دل همی بردم از میان چشم
نبود شگفت دزدی چابک ز هندوان.کمال اسماعیل.دل عارفان ببردند و قرار پارسایان
همه شاهدان به صورت تو به صورت و معانی.سعدی.چون دل ببردی دین مبرصبر از من مسکین مبر
با مهربانان کین مبر لاتقتلوا صید الحرم.سعدی.دل بردی و تن زدی همان بود
من با تو بسی شمار دارم.سعدی.دستان که تو داری ای پریزاد
بس دل ببری به کف و معصم.سعدی.به دستهای نگارین چو در حدیث آیی
هزار دل ببری زینهار از ین دستان.سعدی.سَبْی؛ دل بردن معشوق عاشق را. ( از منتهی الارب ).

( مصدر ) دل بردن از کسی دل ربایی کردن از او دل ربودن.

💡 نه خط است این که دمید از لب جان پرور تو که به دل بردن ما بست کمر شکر تو

💡 دلی شکسته سعیدا نشد قبول دلش چها که من نکشیدم جفای دل بردن

💡 می‌سزد جز به وقت دل بردن التفاتی به بی‌دلی کردن

💡 یا بیا افتادگان را دست گیر، افتاده باش یا نداری دست دل بردن برو دلداده باش

💡 چمن دل بردن آیین میکند باز جهان را لاله رنگین میکند باز

💡 اقرار نمی کنی به دل بردن من بر تو خدای راگوا کرده