دست بنده

💡 از دست بنده زهر شکر بود پیش ازین و امروز پای اوست چونی گشته بندبند

💡 به آفرین و دعایی مگر بسنده کنیم به دست بنده چه باشد جز آفرین و دعا

💡 حسود زیر و زبر کی بود؟ در آن ساعت که دست تو زبر و دست بنده زیر بود

💡 بدین دو ژاژ مزخرف به پیش چشم خرد چو گنده پیری در دست بنده جلوه‌گرم

💡 به دست بنده دعایی بود خدا داناست که روز و شب به دعا دست برخدا دارم

💡 پایم به بند زلف گرفتار کرده است دردا که دست بنده به بندش نمی رسد

💡 در نامه‌های رسمی قدیمی، نویسندگان همواره از عباراتی نظیر "دست بنده را در برابر بزرگواری شما می‌بوسم" برای ابراز احترام بسیار زیاد استفاده می‌کردند.

💡 با وجود گذشت زمان، هنوز هم در برخی مکاتبات بسیار محترمانه، استفاده از اصطلاحات مربوط به دست بنده برای تواضع نشان‌دهنده ادب نویسنده است.

💡 آن نامه که با عباراتی بسیار متواضعانه و از جمله التماس به دست بنده نوشته شده بود، نشان‌دهنده شخصیت بسیار باادب و فروتن نویسنده بود.