کلمه «دَردَری» صفتی است که به شخصی گفته میشود که میل و علاقه فراوان به بیرون رفتن از خانه دارد و رفتوآمد و گردش در کوچه و خیابان را دوست میدارد. این واژه منسوب به «دَردَر» است و بیشتر در زبان محاورهای و توصیفهای اجتماعی به کار میرود. دردری به کسی اطلاق میشود که بیآنکه نیاز یا کاری ضروری داشته باشد، پیوسته در حال رفتوآمد و پرسهزنی است. این اصطلاح درباره کودکانی که آرام و قرار در خانه ندارند و مدام خواهان بیرون رفتن هستند نیز به کار میرود. گاهی دردری بودن نشانه کنجکاوی، جنبوجوش و روحیه اجتماعی فرد دانسته میشود. در برخی کاربردها، این واژه میتواند بار انتقادی ملایمی داشته باشد و به بیقراری یا بیهدف بودن رفتوآمد اشاره کند. بهطور کلی، «دردری» بیانگر علاقه به بیرون بودن از خانه و دور زدن بیوقفه در بیرون است.
دردری
لغت نامه دهخدا
دردری. [ دَ دَ ] ( ص نسبی ) منسوب به دردر. دَدری. رجوع به دردر و ددری شود.
دردری. [ دَ دَ ری ی ] ( ع ص ) درازخایه. ( منتهی الارب ). و رجوع به دَردَرّی ̍ شود.
دردری. [ دَ دَرْ را ] ( ع ص ) آنکه بدون حاجت آمد و شد نماید. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || «آدر» و دبه خایه. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به دَردَری شود.
