خیط ابیض

خیط ابیض. [ خ َ طِ اَب ْ ی َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از صبح صادق. ( منتهی الارب ). || کنایه از سفیدی روز. ( یادداشت مؤلف ).

کنایه از صبح صادق یا کنایه از سفیدی روز.

[ویکی فقه] خَیْط ابْیَض همان صبح صادق می باشد. این عنوان در باب صوم به کار رفته است.
خیط ابیض، یعنی ریسمان سفید، در مقابل خیط اسود. در قرآن کریم اوّلی کنایه از روشنایی فجر صادق و دومی از تاریکی شب است و فجر صادق و تاریکی شب به دو ریسمان سفید و سیاه به هم پیوسته و ممتد تشبیه شده ‏اند.
احکام خیط ابیض
زمان امساک از خوردن و آشامیدن جهت روزه، تبیّن و آشکار شدن خیط ابیض از خیط اسود می‏باشد که همان طلوع فجر صادق و وقت نماز صبح است.

💡 شاه عمرت را سحرگاهان رسید خیط ابیض آمد از اسود پدید

💡 تا هست خیط ابیض و آسود نظام دهر اسباب سروریّ ترا انتظام باد