خوش پرواز

خوش پرواز. [ خوَش ْ / خُش ْ پ َرْ ] ( ص مرکب ) خوب طیران. که پرواز نیکوکند. که نیکو پرد. که نیکو تواند پرید:
ای دریغا مرغ خوش پرواز من
ز انتها پرید تا آغاز من.مولوی.

خوب طیران که پرواز نیکو کند که نیکو پرد.

💡 عقل شهبازیست خوش پرواز کرد در هوای عاشقی فرسود باز

💡 ای دریغا مرغ خوش پرواز من زانتها پریده تا آغاز من

💡 دماغت سر خوش پرواز وهم است آنقدر ورنه همان از نارسایی می‌تپد در آشیان انجم