خوش و بش
خوش و بش به معنای احوالپرسی و سلام و علیک است و به تعاملهای کوتاه و دوستانهای اشاره دارد که افراد در موقعیتهای روزمره و اجتماعی با یکدیگر برقرار میکنند. این اصطلاح به طور کلی زمانی به کار میرود که افراد برای ارتباطگیری، از حال و احوال یکدیگر باخبر شوند، احساسات مثبت را رد و بدل کنند و فضایی گرم و صمیمی ایجاد کنند. خوش و بش میتواند شامل گفتگوهای کوتاه، تبریک گفتن در مناسبتها، ابراز محبت، یا حتی صحبتهای ساده درباره موضوعات روزمره باشد.
در فرهنگ ایرانی، خوش و بش یک رفتار اجتماعی رایج و مورد احترام است که نقش مهمی در تقویت روابط انسانی و اجتماعی دارد. این تعاملها معمولاً با لبخند، کلمات محبتآمیز و گاهی همراه با حرکات غیرکلامی مانند دست دادن یا بغل کردن انجام میشود و نشاندهنده احترام و صمیمیت میان افراد است. خوش و بش نه تنها فرصتی برای تبادل اطلاعات و احوالپرسی است، بلکه به عنوان یک ابزار برای ایجاد و حفظ ارتباطات اجتماعی و تقویت پیوندهای انسانی شناخته میشود.
مترادفها
معاشرت، گفتوگو، احوالپرسی
متضادها
سکوت، خاموشی
لغت نامه دهخدا
خوش و بش. [ خوَش ْ / خُش ْ ش ُ ب ِ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) ادای احترام بمهمان بگفتار و پرسش. هش و بش عربی. ( یادداشت مؤلف ).
فرهنگ فارسی
ادای احترام به مهمان بگفتار و پرسش
فرهنگستان زبان و ادب
{small talk} [اعتیاد] عمومی ترین مهارت در مصاحبۀ انگیزشی شامل حرکات چهره و سلام و خداحافظی و پرسش دربارۀ موضوعات عمومی و روزمره و طرح گفتگوهای کوتاه
جمله سازی با خوش و بش
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 ويح همان واى است ك ما مى گوييم اما (واى ) درحال خوش و بش. در عربى يك (ويل ) داريم و يك (ويح ). ما در فارسى كلمه اىبه جاى (ويح ) نداريم. وقتى مى گويند: ويلك، اين در مقام تندى و شدت است.وقتى مى گويند: ويحك،اين در مقام خوش و بش و مهربانى است.
