خودشکن

کلمه‌ی «خودشکن» در زبان فارسی به معنای فردی است که از فروتنی، تواضع و ریاضت نفس برخوردار است و خویشتن را در برابر غرور و تکبر می‌شکند. این واژه نشان‌دهنده شخصیتی است که خودپسندی و خودبرتربینی را کنار گذاشته و با فروتنی و تواضع، رفتار و کردار خود را اصلاح می‌کند. «خودشکن» همچنین می‌تواند اشاره به کسی داشته باشد که با تمرین و ریاضت اخلاقی، نفس خود را کنترل کرده و از تکبر، خودخواهی و خودستایی دوری می‌گزیند. در متون ادبی، این صفت ارزشمند است و به فضیلتی اخلاقی اطلاق می‌شود که فرد را از خودمحوری و خودپرستی دور می‌کند و جایگاه او را در نگاه دیگران و نزد خداوند ارتقا می‌دهد. از نظر معنایی، «خودشکن» با مفاهیمی چون فروتن، تواضع‌کننده، ریاضت‌کشنده نفس و متواضع هم‌خانواده است و بیانگر شخصیت انسانی است که با شکستن غرور و خودبرتربینی، به فضایل اخلاقی دست می‌یابد. به این ترتیب، این واژه تصویری از فردی ارائه می‌دهد که با فروتنی و خودکنترلی، نفس خود را مهار کرده و رفتار و منش خود را به سمت کمال اخلاقی هدایت می‌کند.