خدا دانی

خدادانی. [ خ ُ ] ( حامص مرکب ) خداشناسی. ( آنندراج ). باایمانی. درستکاری.

خدا شناسی با ایمانی

💡 چون ز خود فانی شوی باقی شوی آن زمان عین خدا دانی شوی

💡 ای خدا دانی که کافر نیستم بلکه در توحید خود فانیستم

💡 تو بدین مرتبت ز نادانی غافل از خویش وز خدا دانی

💡 از سوی دنیا سوی جنت فتاد تاج بر فرق خدا دانی نهاد

💡 خدا شد در خدا دانی یقین دید در اینجا اوّلین و آخرین دید

💡 ز بسکه‌کرد قصور نگاه مژگانی به خود شناسی ما ختم شد خدا دانی