خارکی

خارکی. [ رَ ] ( اِخ ) شاعری بوده است در ایام مأمون و حدود آن ایام. این ابیات از اوست:
من کل شی قضت نفسی مآربها
الا من الطعن بالبتار بالتین
لا اغرس الزهر الا فی مسرقنة
و الغرس اجود مایأتی بسرقین.( از معجم البلدان ج 3 ص 387 ).
خارکی. [ ] ( اِخ ) ابوالعباس احمدبن عبدالرحمن الخارکی البصری. وی از ابوبکر محمدبن احمدبن علی الاترونی القاضی حدیث روایت کرده است. ( از معجم البلدان ج 3 ص 387 ) ( الانساب سمعانی ).
خارکی. [ رَ ] ( اِخ ) ابوهمام الصلت بن محمدبن عبدالرحمن بن ابی المغیرةالبصری ثم الخارکی. وی حدیث از سفیان بن عیینه و حماد روایت کرده است و ابواسحاق یعقوب بن اسحاق القلوسی و محمدبن اسماعیل البخاری از او روایت دارند. ( از معجم البلدان ج 3 ص 387 ) ( الانساب سمعانی ).

ابوالعباس احمد بن عبدالرحمن الخارکی بصری.

💡 خارکی را که می‌خلد در پای دستگاهی بساختست خدای

💡 گاه تن برگذارد از کیوان گاه گردد ز خارکی حیران

💡 آدمی را که خارکی در پای نرود طرفه جانور باشد