«حی لایموت» عبارت عربی است که در فارسی به معنای «موجودی جاودان» یا «موجودی که نمیمیرد» به کار میرود و به کسی یا چیزی اشاره دارد که پایان زندگی یا فناپذیری برایش متصور نیست. این اصطلاح بیشتر در متون فلسفی، عرفانی و ادبی استفاده شده و اغلب برای اشاره به خدا، موجودات الهی یا برخی موجودات خیالی که از مرگ مصون هستند، به کار میرود. «حی» به معنای زنده و «لایموت» به معنای بیمرگ و فناناپذیر است؛ ترکیب این دو واژه، مفهوم زندگی همیشگی و عدم فنا را منتقل میکند. در متون عرفانی و فلسفی، حی لایموت نمادی از جاودانگی، کمال مطلق و بیزمانی است و اغلب با صفات تعالی و قدرت مطلق همراه میشود. در متون دینی، حی لایموت به خداوند نسبت داده میشود و نشاندهنده صفت بقا و دوام مطلق است که محدودیت مرگ شامل آن نمیشود.
حی لایموت
لغت نامه دهخدا
حی لایموت. [ح َی ْ ی ِ ی َ ] ( اِخ ) خدای لایزال. آنکه هرگز نمیرد.
جمله سازی با حی لایموت
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 بخت را دانی که یارد کرد حی لاینام اعتکاف سدهٔ درگاه حی لایموت
💡 ای خوش آن کو رفت در حصن سکوت بست دل در ذکر حی لایموت
💡 هر زمان، در ذکر حی لایموت شکر گویان کش میسر گشت قوت
💡 آن حی لایموت که در یکدم از دمی بخشد بصد چو عیسی مریم روان علیست
💡 دارای آسمان و زمین کردگار ماست آن حی لایموت که جاوید پادشاست