حکومت نظامیان

{military government} [علوم سیاسی و روابط بین الملل] حاکمیت بر نهادهای حکومتی غیرنظامی توسط نظامیان معمولاً در پی جنگ داخلی

حاکمیت بر نهادهای حکومتی غیرنظامی توسط نظامیان معمولاً در پی جنگ داخلی.

💡 در پی کودتای پرایوث چان اوچا فرمانده ارتش علیه یانگلیک شیناواترا نخست‌وزیر سابق این کشور، در سال ۱۳۹۳ حکومت نظامیان بار دیگر بر این کشور استوار شد. در ۱۳۹۵ (۲۰۱۶) همه‌پرسی قانون اساسی توسط نظامیان برگزار شد که رأی مثبت مردم به آن باعث شد تا اختیارات وسیعی به خونتا (حکومت نظامی تایلند) داده شود.

💡 مجازات اعدام در پرتغال در سال ۱۸۶۷ لغو شده‌است. حکم اعدام تا سال ۱۹۷۶ و تنها در زمان جنگ و در موارد معدود در پرتغال صادر می‌شد. مجازات اعدام در دوران آنتونیو ده الیویرا سالازار (۱۹۲۶ ۱۹۷۴) یک بار هم اجرا نشده‌است. قانون اساسی، که در دوره حکومت نظامیان چپ‌گرا در پرتغال تدوین شد، مجازات حبس ابد را هم منع کرده‌است. طولانی‌ترین مجازات زندان در این کشور ۲۵ سال است.

💡 در سال ۱۹۷۴ دولت سراسقف ماکاریوس سوم، رئیس‌جمهور وقت قبرس، در کودتایی به تحریک حکومت نظامیان یونان سرنگون شد و ترکیه با استناد به موقعیت خود به عنوان یکی از تضمین‌کنندگان حق حاکمیت قبرس، یگان‌های ارتش خود را در شمال این سرزمین مستقر کرد که عملاً باعث تقسیم این جزیره شد. بحران قبرس پس از حمله ترکیه به قبرس و اعلام استقلال جمهوری ترک قبرس شمالی که فقط از سوی ترکیه مورد تأیید قرار گرفت آغاز شد.

💡 اوندر در سال ۱۹۸۰ در دانشگاه آنکارا در رشتهٔ علوم سیاسی ثبت نام کرد. وی در ترم دوم به جنبش اعتراضی دانشجویان در اعتراض به حکومت نظامیان پیوست که در پی کودتای ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۰ دولت را در ترکیه ملغی کرده بودند. وی در ارتباط با این جنبش بازداشت شد و به جرم عضویت در سازمان غیرقانونی به دوازده سال زندان محکوم گشت. وی محکومیت خود را در بندهای پرجمعیت زندان‌هایی چون ماماک، اولوجانلار و هایمانا گذراند.

💡 ویدلا در ۲۹ مارس ۱۹۸۱ قدرت را به روبرتو ادواردو ویولا واگذار کرد. در ۷ آوریل ۱۹۸۲، ویدلا در مراسم ادای سوگند ژنرال ماریو بنجامین منندز به عنوان فرماندار جزایر مالویناس شرکت کرد. در پی شکست در جنگ فالکلند و در پی آن سقوط حکومت نظامیان در سال ۱۹۸۲، دموکراسی آرژانتین در سال ۱۹۸۳ احیا شد.

💡 دوره ادو سوّمین دوره از حکومت نظامیان سامورایی در ژاپن است که در سال ۱۶۰۳ در شهر ادو (توکیوی کنونی) پایه‌گذاری شد و در حدود دویست و شصت سال یعنی تا سال ۱۸۶۷ ادامه داشت. هرچند در این دوره ژاپن عملاً با اجرای ساکوکو یا سیاست‌های قطع رابطه با دنیای خارج به کشوری بسته و منزوی بدل شد ولی همین دوره خود دوره اوج شکوفایی و پیدایش سبک‌های ادبی و هنری جدید بود.