حصا

حصا. [ ح َص صا ] ( اِخ ) نام چند کوه از آن بنی ابی بکربن کلاب. وبعضی گفته اند: نام بزرگترین آب قبیله مزبور است.
حصا. [ ح َ ] ( ع اِ ) حصاء.سنگ ریزه ها. و آن جمع حصاة است. رجوع به حصاء شود. ودر تداول فارسی زبانان همزه آخرش افتد:
وینکه بجوی اندر از عکس گل
سرخ عقیق است تو گوئی حصاش.ناصرخسرو.در این حصار خفتن من هست بر حصیر
چون بر حصیر گویم خود هست بر حصا.مسعودسعد.نقشها را میخورد صدق عصا
چشم فرعون است پرگرد و حصا.مولوی.پای نابینا عصا باشد عصا
تا نیفتد سرنگون او بر حصا.مولوی.چشم بینا بهتر از سیصد عصا
چشم بشناسد گهر را از حصا.مولوی.عبدالقادر گیلانی را دیدند در حرم کعبه روی بر حصا نهاده و میگفت... ( گلستان ).
یارب بدست او که قمر زو دو نیم شد
تسبیح گفت در کف میمون او حصا.مولوی.

سنگ ریزه.

( اسم ) سنگریزه.
نام چند کوه از آن بنی ابی بکر ابن کلاب

💡 در این حصار خفتن من هست بر حصیر چون بر حصیر گویم خود هست بر حصا

💡 گوش کن اشیاء چه می‌گویند در دست قبول تا نه پنداری بتسبیحش حصا تنهاستی

💡 چون حصا ری که فتد کنگرش از صدمهٔ توپ اره افتاده گه قهر تو از پشت نهنگ

💡 برون زحد و حصا رنج بینم اندر دهر که هست خصم و حسودم برون‌ ز حد و حصا

💡 پای نابینا عصا باشد عصا تا نیفتد سرنگون او بر حصا