حسرت خور

💡 ور نه پسِ مرگ تو حسرت خوری چونک شود جان تو از تن جدا

💡 دست خدای اگر نگرفته‌ستی حسرت خوری بسی و بری کیفر

💡 ای سکندر تا به کی حسرت خوری بر حال خضر؟ عمر جاویدان او یک آب خوردن بیش نیست!

💡 خیز و اکنون خیز کانساعت بسی حسرت خوری چون ببینی بر سر خود تیغ عزراییل را

💡 ز دور برتنم ای جان رفته، حسرت خور که بسته خم فتراک آن سوار شدم

💡 او با نگاهی غم‌آلود به آن ساختمان قدیمی، مانند یک حسرت خور به روزهایی فکر می‌کرد که خانواده‌اش در آنجا با شادی زندگی می‌کردند.

💡 هر کسی که در جوانی از فرصت‌های یادگیری و مطالعه غافل شده باشد، در پیری به یک حسرت خور تبدیل می‌شود که مدام از گذشته می‌گوید.

💡 او که تمام عمر برای رسیدن به آن هدف تلاش کرده بود اما شکست خورد، اکنون به یک حسرت خور تبدیل شده که همواره افسوس می‌خورد.