جگرگون

به رنگ جگر، سرخ پُررنگ: بر کنار دجله دور از یار و مهجور از دیار / دارم از اشک جگرگون دجلهٴ خون در کنار (جامی: ۲۵۷ ).

💡 خاموش محتشم که از این نظمِ گریه‌خیز روی زمینْ به اشک، جگرگون، کباب شد

💡 تا چند بی تو پنجهٔ مژگان خویش را مرجان صفت ز اشک جگرگون کند کسی

💡 ز بس که مستی عشقم ز شرح بیرون است می است اشک جگرگون مگر که او چون است

💡 طوطیان را نبود هرزه جگرگون منقار خورده خون جگر از رشک سخن گفتن ما

💡 مرا که حال دگرگون شد از کشاکش هجر عجب مدار اگر اشک من جگرگون است

💡 مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن وان گاه چشم بر رخ فردوس باز کن