جوانبخت

جوانبخت. [ ج َ ب َ ] ( ص مرکب ) دارای بخت جوان. خوشبخت. خوش اقبال. مقبل:
نخستین گفت کای شاه جوانبخت
بتو آراسته هم تاج و هم تخت.نظامی.قدح پر کن که من از دولت عشق
جوانبخت جهانم گرچه پیرم.حافظ.آن جوانبخت که میزد رقم خیر و قبول
بنده پیر ندانم ز چه آزاد نکرد.حافظ.

خوشبخت، نیک بخت.

خوشبخت، نیک بخت
دارای بخت جوان خوشبخت خوش اقبال

💡 نخل فتن از پای درافتاد چو برخاست این شاه جوانبخت به پیرایش بستان

💡 شهریارا توئی آنشاه جوانبخت که هرگز فلک پیر ندیدست چو تو شاه نشانی

💡 آن خداوند جوانبخت که در حضرت وی آسمان همچو زمین کوه چو که بازآمد

💡 چو خسروان جوانبخت صید گور کنند سپهر پیر ز بهرام گورش آید یاد

💡 دلشاد شاه، شاه جوانبخت کز شرف بر خاک درگهش نهد افراسیاب روی