جان سوختن

جان سوختن. [ ت َ ] ( مص مرکب ) آتش گرفتن جان. رنج کشیدن جان. آزردن جان:
از فراق تو مرا چون سوخت جان
چون ننالم بی تو ای جان جهان.مولوی. || آزردن جان:
برغم من بحریفان می شبانه مکش
مسوز جان من و آه عاشقانه مکش.فغانی شیرازی ( از ارمغان آصفی ).

آتش گرفتن جان

💡 اگر بفروشیم جان سوختن راست که دوزخ این زمان افروختن راست

💡 آرامِ جانی یافتم کز دل قرارم می برد دل بردن و جان سوختن این است کارِ قاینی

💡 گر مرگ لازم است به خامی چرا رویم جان سوختن چو شمع بسوز و گداز به

💡 جان سوختن نخواهد و جانان بسوزدت فرمان این همی کن و فرمان آن مکن