جان داشتن

جان داشتن. [ت َ ] ( مص مرکب ) زنده بودن. حیات داشتن:
پسندی و همداستانی کنی
که جان داری و جانستانی کنی.فردوسی.رفتی که وفا نکرد عمرت
تا جان دارم وفات جویم.خاقانی.پائی که درنیاید روزی بسنگ عشقی
گوئیم جان ندارد تا دل نمی سپارد.سعدی.آن بهائم نتوان گفت که جانی دارد
که ندارد نظری با چو تو زیبا منظور.سعدی.

💡 منت مالی بسی در گردنم داری ولیک حق جاهی خواهمت در گردن جان داشتن

💡 ای خوشا سودای دل از دیده پنهان داشتن مبحث تحقیق را در دفتر جان داشتن

💡 هر دم از روی ترقی بر کتاب عاشقی «جددوا ایمانکم» در دیدهٔ جان داشتن

💡 پیرگشتی و هنوزت نیست از رفتن خبر چیست این آخر نخواهی جاودان جان داشتن

💡 در که از بحر عطا خیزد صدف دل ساختن تیز کز شست قضا آید هدف جان داشتن