جاماسب نامه

جاماسب نامه. [ م َ ] ( اِخ ) یکی از کتب مذهبی زرتشتیان است که ظاهراً پس از اسلام نوشته شده و در آن پیشگوئیهای جاماسب را نقل کرده اند. ( از مزدیسنا ص 353 ).

رساله ای بزبان پهلوی در حدود ۵٠٠٠ کلمه مشتمل بر افسانه های جالب توجه مربوط به پادشاهان داستانی ایران. این کتاب به پارسی ترجمه شده.
از کتب مذهبی زرتشتیان

جاماسب نامه ( به پارسی میانه: جاماسپ نامَگ ) یا ژاماسپ نامک، کتابی است به زبان پارسی میانه و نویسنده آن جاماسب حکیم از خاندان هوگو است که در اوستا ستوده شده است. جاماسب در کتاب خود در پاسخ به پرسشهای گشتاسب شاه، پیشگویی هایی درباره آینده کرده است.
قطعاتی از دست نوشتهٔ آسیب دیدهٔ این اثر به خط پهلوی بر جای مانده اما متن کامل آن تنها به پازند موجود است.

جاماسْبْ نامه
از نویسنده ای ناشناس، کتابی به پهلوی، در پیشگویی های جاماسب دانا، وزیر یا مشاور گشتاسب شاه، حامی زردشت، دربارۀ آیندۀ دین زردشتی در پاسخ به پرسش های شاه. بخشی از متن پهلوی، تحریر پازند و ترجمۀ فارسی آن، به نثر و نظم، در دست است. احتمالاً متن منثور پهلوی موجود دارای اصلی منظوم بوده است. این کتاب به کوشش مسینا با شرح و ترجمۀ ایتالیایی منتشر شده است (رم، ۱۹۳۹م).

💡 بی ارتباط نیست که مشابه همین گفتار که فردوسی بزرگ در شاهنامه خود در شکایت از اوضاع ایران پس از اسلام به جای گذاشته است را نیز بیاوریم، تفسیر این اشعار که حکایت از پیش‌بینیهای فردوسی از اوضاع دارد با پیشگوییهای جاماسب نامه بسیار همخوانی دارد. از جمله اینکه سخنها به کردار بازی شوند یعنی مردم به مسخرگی سخن می‌گویند، مردم از راستی می‌گردند و پیمان‌شکن می‌شوند و غیره که در ابیات زیر معجزه وار سخن گفته است: