تیز گشت

تیزگشت. [ گ َ ] ( ص مرکب ) آنکه به زودی می گردد. ( ناظم الاطباء ). تندرونده. به شتاب گذرنده. تیزگرد:
سرانجامش این گنبد تیزگشت
ز دیوار گنبد درآرد بدشت.نظامی.که چون آتش روز روشن گذشت
پر از دود شد گنبد تیزگشت.نظامی.پراندیشه از گنبد تیزگشت
که فردا بسر بر چه خواهد گذشت.نظامی.رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.

آنکه به زودی می گردد تند رونده به شتاب گذرنده تیز گرد

💡 خبر دهی ببر خسرو آمدو گفتا که تیز گشت یکی جنگ صعب را بازار

💡 پر اندیشه از گنبد تیز گشت که فردا بسر بر چه خواهد گذشت

💡 چون آینه نورخیز گشتی‌، احسنت چون اره به خلق تیز گشتی احسنت

💡 خون دلم ز آتش توست آمده به جوش آتش چو تیز گشت ز سر می رود برون

💡 تا تیز گشت تیغ زر اندود آفتاب صبح جهانگشای زدش بر فسان چرخ

💡 دگر باره مهرش بر او تیز گشت دو دیده ز غم گوهر انگیز گشت