تید

واژه‌ای عربی است که در منابع لغوی و تاریخی با دو معنای متمایز ثبت شده است. در معنای نخست، این واژه به‌صورت اسم فعل یا مصدر به مفهوم نرمی و آهستگی به کار رفته است. در عبارت‌هایی چون «تیدک یا هذا» فرمان به نرمی و آهستگی داده می‌شود و در ترکیب «تیدک زیداً» یا «تید زید» به معنای رهایش کن یا واگذارش کن است. در این ساختار، کاف خطاب و حرف جر محسوب می‌گردد. ابن‌مالک، زبان‌شناس برجسته، این واژه را صرفاً در زمرهٔ اسم فعل‌ها طبقه‌بندی کرده است. این تعاریف در آثار مرجعی چون منتهی‌الارب، ناظم‌الاطباء و آنندراج آمده است. در معنای دوم، تید به عنوان یک اسم خاص به کار رفته و اشاره به مدینه‌ی منوره یا مکانی مشخص دارد. برای مطالعهٔ بیشتر در این زمینه، می‌توان به این مدخل در منابع معتبر مراجعه نمود.