تید

واژه‌ای عربی است که در منابع لغوی و تاریخی با دو معنای متمایز ثبت شده است. در معنای نخست، این واژه به‌صورت اسم فعل یا مصدر به مفهوم نرمی و آهستگی به کار رفته است. در عبارت‌هایی چون «تیدک یا هذا» فرمان به نرمی و آهستگی داده می‌شود و در ترکیب «تیدک زیداً» یا «تید زید» به معنای رهایش کن یا واگذارش کن است. در این ساختار، کاف خطاب و حرف جر محسوب می‌گردد. ابن‌مالک، زبان‌شناس برجسته، این واژه را صرفاً در زمرهٔ اسم فعل‌ها طبقه‌بندی کرده است. این تعاریف در آثار مرجعی چون منتهی‌الارب، ناظم‌الاطباء و آنندراج آمده است. در معنای دوم، تید به عنوان یک اسم خاص به کار رفته و اشاره به مدینه‌ی منوره یا مکانی مشخص دارد. برای مطالعهٔ بیشتر در این زمینه، می‌توان به این مدخل در منابع معتبر مراجعه نمود.

تصویر معنی تید

لغت نامه دهخدا

تید. [ ت َ ] ( ع اِ ) نرمی و آهستگی. یقال: تیدک یا هذا؛ یعنی نرمی و آهستگی کن. و یقال: تیدک زیداً و تید زید؛ یعنی بگذار او را و هو اما مصدر و الکاف مجرورة او اسم فعل، و الکاف للخطاب. و نزد ابن مالک اسم فعل است وبس. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ).
تید. [ ت َ ] ( اِخ ) نام مدینه منوره و موضعی است. ( از منتهی الارب ). رجوع به تیدد شود.