تموزی

تموزی. [ ت َ] ( ص نسبی ) تابستانی منسوب به تابستان:
از بس که ربیعی و تموزی
دادی به ددان برات روزی.نظامی.رجوع به تموز شود.

تابستانی منسوب به تابستان

💡 و یا اندر تموزی مه ببارد جراد منتشر بر بام و برزن

💡 دانی که دغل از چو تو یاری به چه ماند در عین تموزی بجهد برق زمستان

💡 مفر من در تست آنچنانک مردم را در آفتاب تموزی بود مفر سایه

💡 رهاند ترا اعتدال بهارش ز توز تموزی و خز خزانی

💡 گردون ز حرارت تموزی در سایه خزان به پشت کوزی

💡 ای عشوه تو گرمتر از باد تموزی وی چهره تو خوبتر از روی گلستان