بیم خورده

بیم خورده. [ خوَرْ / خُرْ دَ / دِ] ( ن مف مرکب ) پر از بیم و ترس. ترسیده:
از آن بیم خورده سواران تور
دو تن تازیان دید ناگه ز دور.فردوسی.سه گرد از پس بیم خورده دو تور
بتازیم پویان برین راه دور.فردوسی.بدو گفت کاین بیم خورده سوار
بهدیه ازین کودک خرد دار.اسدی.

پر از بیم و ترس. ترسیده.

💡 سیلح از کف انداخت یک سر همه برفتند چون بیم خورده رمه

💡 بدو گفت کاین بیم خورده سوار به هدیه از این کودک خرد دار

💡 سه گرد از پی بیم خورده دو تور بتازند پویان بدین راه دور