لغت نامه دهخدا
بیضه گر. [ ب َ / ب ِ ض َ/ ض ِ گ َ ] ( ص مرکب ) مولدالبیض. ( از ناظم الاطباء ).
بیضه گر. [ ب َ / ب ِ ض َ/ ض ِ گ َ ] ( ص مرکب ) مولدالبیض. ( از ناظم الاطباء ).
مولد البیض
💡 تا نرسد زخمی از اهل خلاف آمدت این بیضه گر آن درع باف
💡 بیضه گر دیده قفس، مرغ گرفتار مرا داد آزادیم از منت بال و پر خویش