بی زینت

بی زینت. [ ن َ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + زینت ) بی زیور. بی آرایش. عاطل:
تن همان گوهر بی زینت خاکیست به اصل
گر گلیمی بد، یا دیبه رومی است قباش.ناصرخسرو.- بی زیب و زینت؛ زشت و بی ظرافت وبی لطافت. ( ناظم الاطباء ).

بی زیور. بی آرایش. عاطل.

💡 تو بی زیور محلایی و بی رخت مزکایی و بی زینت مزین

💡 ای بسا زینت که بی زینت بماند تا چو اینجا رفت اینجا گه بماند