بود و نابود

💡 خسرو که درو گم است، گویی افسانه اوست، بود و نابود

💡 چراغ آنجا که خورشید منیر است میان بود و نابودی اسیر است

💡 باو چیزیکه بود از بود و نابود پشیمانی بدو آن نیز بی سود

💡 کشد بر سنگ رحمت پاکی جود تراشد موی قید بود و نابود

💡 در مطبخ دنیا تو همه دود خوری تا کی تو غمان بود و نابود خوری

💡 بدو پیدا شدم از بود و نابود مرا اندر میان مقصود او بود

💡 در ادبیات عرفانی، مفهوم بود و نابود به شکلی بنیادین بیان شده است که نشان می‌دهد تمام هستی تنها سایه‌ای از حقیقت مطلق است.

💡 شاعر در این غزل به چرخه بود و نابود اشاره می‌کند و یادآور می‌شود که هیچ شکوهی در این جهان مادی برای همیشه باقی نخواهد ماند.

💡 فلسفه وجودی انسان‌ها در میان این جریان عظیم بود و نابود، همواره تلاش برای یافتن معنایی فراتر از زوال فیزیکی بوده است.