بهشتی سواد

بهشتی سواد. [ ب ِ هَِ س َ ] ( اِ مرکب ) جایی که مانند بهشت باشد. ( ناظم الاطباء ). شهر آباد و معمور:
عجب مانده شد زآن بهشتی سواد
که چون آورد خنده بیمراد.نظامی.

جایی که مانند بهشت باشد. شهر آباد و معمور.

💡 عجب ماند شه زان بهشتی سواد که چون آورد خندهٔ بی‌مراد

💡 به فارغ دلی زان بهشتی سواد توکل کنان پا به کشتی نهاد