بلندکرده

لغت نامه دهخدا

بلندکرده. [ ب ُ ل َ ک َ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) برداشته و بالابرده. ( فرهنگ فارسی معین ). || برافراشته ( بنا و مانند آن ). ( فرهنگ فارسی معین ):
کجات آن بناهای کرده بلند
که بودت یکایک پناه از گزند.فردوسی.|| راست کرده ( قد و قامت ). || بزرگ کرده. نواخته. تربیت کرده. || درازکرده. || برخیزانده. || بیدارکرده. || در تداول عامیانه، آماده کرده برای مباشرت. || در تداول عامیانه، دزدیده. ( فرهنگ فارسی معین ). ربوده شده. و رجوع به بلند کردن شود.

جمله سازی با بلندکرده

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 بنای خانه به دوشی بلندکرده ماست قفس نبود که ما ترک آشیان کردیم

💡 در بسیاری از متون مذهبی، خداوند با صفاتی نظیر بلندکرده و با عظمت توصیف شده است که نشان از قدرت بی‌پایان و شکوه او دارد.

💡 او با روحیه بلندکرده و نگاهی والا به مسائل زندگی، توانست از بحران‌های اقتصادی و اجتماعی عبور کند و به موفقیت‌های بزرگی دست یابد.

💡 شخصیت‌های بلندکرده در تاریخ ادبیات، همواره به عنوان الگوهایی برای نسل‌های آینده در زمینه اخلاق و شجاعت و انسانیت شناخته می‌شوند.

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران