بلا بالا

بلابالا. [ ب َ ] ( ص مرکب ) با قامت فتنه انگیز. که بالایی فتنه انگیز دارد. با بالای بلا و فتنه ساز. || از اسماء معشوق است. ( آنندراج ).

با قامت فتنه انگیز ٠ که بالایی فتنه انگیز دارد ٠ با بالای بلا و فتنه ساز ٠ یا از اسمائ معشوق است ٠

💡 بر این جا آن بلا بالا گرفته بلا اندر زمین بالا گرفته

💡 از بلا چون کار ما بالا گرفت مبتلا شو در بلا بالا نگر

💡 خط دمید از رخ او کار بلا بالا شد یارب این فتنه پنهان ز کجا پیدا شد

💡 ز صیدگاه تو جستن نمی توان که تراست خدنگ غمزه کمان ابرو و بلا بالا

💡 یارب آن ترک بلا بالا کجاست سرو ناز کوه استغنا کجاست

💡 به دور چشم مست او جهان پرفتنه می بینم بلا بالا گرفت امروز در عالم از آن بالاش