لغت نامه دهخدا
بشکسته. [ ب ِ ک َ ت َ / ت ِ ] ( ن مف ) شکسته:
دشمنت خسته و بشکسته و پابسته به بند.( تاریخ بیهقی ).رجوع به شکسته شود.
بشکسته. [ ب ِ ک َ ت َ / ت ِ ] ( ن مف ) شکسته:
دشمنت خسته و بشکسته و پابسته به بند.( تاریخ بیهقی ).رجوع به شکسته شود.
💡 در کمین طوطیان بنشسته اند طوطیان را بال و پر بشکسته اند
💡 دریغ و درد که اینجا دل رسول خدا به دست آمد و بشکسته شد به کرببلا
💡 گنبد بشکسته چون زیر اوفتد کی جهد کس گر خود او شیر اوفتد
💡 اگر آن مرغ که رفت از بر من باز آید باز بشکسته پر روح به پرواز آید
💡 هم ز بال و پر قفس بشکسته اید هم ز دام و بند بیرون جسته اید
💡 ای برده هوسها را بشکسته قفسها را مرغ دل ما خستی پس قصد هوا کردی