برنائی

برنائی. [ ب َ / ب ُ ] ( حامص ) برنایی. رجوع به برنایی شود.

برنایی.

💡 کرد شاه آنجایگه حالی نگاه بود برنائی چو سروی زیر ماه

💡 نکردی پشت در طاعت دو تا هنگام برنائی کنون گر خواهی و گر نه خود از پیری دوتا باشد

💡 عجب بدی که نبودی نصیب من مسکین فراق یار و غریبی و عشق و برنائی

💡 شدستم پیرو برنائی نمانده بتن توش و توانائی نمانده

💡 طراز جامه عمر است گوئی روز برنائی که چشم روح را گردش به جای توتیا باشد

💡 چه دلی خرم و آراسته کاندر همه عمر بود ازو خرم و آراسته برنائی من