لغت نامه دهخدا
بدعه. [ ب ِ ع َ ] ( ع اِ ) بدعت. بدعة:
بقمع کردن فرعون بدعه موسی وار
قلم در آن ید بیضاش مار می سازد.خاقانی.نوبتی ِ بدعه را قهر تو برّد طناب
صیرفی ِ شرع را قدر تو زیبد امین.خاقانی.و رجوع به بدعة و بدعت شود.
بدعه. [ ب ِ ع َ ] ( ع اِ ) بدعت. بدعة:
بقمع کردن فرعون بدعه موسی وار
قلم در آن ید بیضاش مار می سازد.خاقانی.نوبتی ِ بدعه را قهر تو برّد طناب
صیرفی ِ شرع را قدر تو زیبد امین.خاقانی.و رجوع به بدعة و بدعت شود.
هر آنچه اختراع شود نه بر مثالی که قب بوده باشد نو آورد.
💡 به قمع کردن فرعون بدعه موسیوار قلم در آن ید بیضاش مار میسازد
💡 نوبتی بدعه را قهر تو برد طناب صیرفی شرع را قدر تو زیبد امین