لغت نامه دهخدا
بخت کوری. [ ب َ ] ( حامص مرکب ) کوربخت بودن. || شوی خوب نداشتن زن. بدبختی زن:
ز دولا کرد آب اندر خنوری
که شویدجامه را هر بخت کوری.شهابی ( سهانی ؟ ) ( از فرهنگ اسدی ).
بخت کوری
فرهنگ فارسی
کور بخت بودن یا شوی خوب نداشتن زن.
جمله سازی با بخت کوری
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در اقطار جهان نزدیک و دوری چو من هرگز نبیند بخت کوری
