باهمت

باهمت.[ هَِ م ْ م َ ] ( ص مرکب ) که همت دارد. دارای همت بلند. جوانمرد. باسخاوت. ( ناظم الاطباء ): مرد باهمت را فقر عذابی است الیم. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 389 ). رجوع به همت شود.

همت دار دارای همت

💡 هر آنکه همت داده ست طاقتی بدهاد چنانکه باشد باهمتی چنان درخور

💡 زان خداوند مر این مهتر باهمت را هر زمان بیش بود نیکویی ان شائالله

💡 باهمت بلند تو بهتر زمین پست با دولت جوان تو خوش تر جهان پیر

💡 با دولتیست باقی و با نعمتی تمام باهمتی که وهم نیارد برو گذار