لغت نامه دهخدا
باغ پیرا. ( نف مرکب ) باغبان. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). آنکه باغ را پیراید:
چمن حسن تو هر روز بهی چون ندهد
باغ پیرای نگه بر در و دهقان نیاز.واله هروی ( ازآنندراج ). || در این بیت نظامی کنایه است از مادر عروس که پرورنده عروس باشد:
که تا روشنک را چو روشن چراغ
بیارند با باغ پیرای باغ.نظامی ( شرفنامه چ وحید ص 253 ).