اندرزنامهها، با عنوان عمومیتر پندنامه، مجموعهای از متون پهلوی هستند که عمدتاً از دورهی پیش از اسلام، بهویژه عصر ساسانی، برجای ماندهاند. محتوای این آثار دربردارندهی پندها و دستورهای اخلاقی، دینی و آیین کشورداری است که معمولاً از زبان شخصیتهای برجستهای چون موبدان زرتشتی، پادشاهان باستانی یا اساطیری، خطاب به فرزندان، درباریان یا عامهی مردم بیان شدهاست. بسیاری از این متون بر آموزههای اوستا استوارند و بخشی از میراث مکتوب زبان پهلوی را تشکیل میدهند که برخی از آنها بعدها به فارسی ترجمه و در آثاری مانند شاهنامه انعکاس یافتهاند.
از جمله انواع مشهور پهلوی میتوان به اندرز آذرباد مارسپندان، اندرز اوشنر دانا، اندرز خسرو کواتان، اندرز دانایان به مزدیسنان و پندنامهی بزرگمهر اشاره کرد. همچنین آثاری مانند اندرز آذرفرنبغ فرخزادان از مؤلفان دینکرد و اندرزنامهی زردشت منسوب به زردشت پسر آذرپاد در این شمارند. تاریخ دقیق تألیف بسیاری از این متون نامشخص است، اما برخی از حکمتهای مندرج در آنها به عربی ترجمه و در آثار دورهی اسلامی نقل یا حتی به شخصیتهای اسلامی منسوب شدهاند.
پس از اسلام، نگارش آثار پندآمیز به سبک اندرزنامههای کهن، در ادبیات فارسی دری تداوم یافت. از کهنترین نمونههای پس از اسلام میتوان به آفریننامه ی ابوشکور بلخی و نیز پندنامه ی منسوب به سبکتکین اشاره کرد. از سدهی پنجم هجری به بعد، آثاری مانند جاویدان خرد، پندنامهی عطار، قابوسنامه و سیاستنامه در زمرهی اندرزنامههایی قرار گرفتند که این سنت ادبیـ اخلاقی را با مضامین اسلامی و تجربیات دورهی جدید تلفیق کردند.
